Recht voor Allen, Jouw bron voor nieuws en commentaar over recht, politiek en idealen.

Vrijheid van meningsuiting staat onder druk. Niet alleen door expliciete verboden, maar steeds vaker door onzichtbare mechanismen: algoritmen, moderatiebeleid en politieke framing. Juist meningen die schuren, storen of politiek ongemakkelijk zijn, verdwijnen uit beeld. Niet omdat ze illegaal zijn, maar omdat ze als risico worden gezien. In deze video sta ik stil bij een fundamentele vraag: wat betekent vrijheid van meningsuiting nog, wanneer zichtbaarheid afhankelijk wordt van platforms en macht? Vrijheid van meningsuiting is geen gunst van de staat en geen dienst van Big Tech. Het is een recht dat alleen bestaat zolang mensen bereid zijn het te verdedigen — juist wanneer het moeilijk wordt. Deze video raakt aan thema’s als: vrijheid van meningsuiting censuur en private censuur Digital Services Act (DSA) macht van platforms en algoritmen politiek ongemakkelijke meningen democratie en publieke ruimte Juist wanneer een mening ons stoort. Juist wanneer ze schuurt. Juist wanneer ze politiek ongemakkelijk is. Dan wordt vrijheid van meningsuiting relevant.

🔔 Abonneer je voor meer analyses over recht, politiek en macht

💬 Laat je mening achter in de reacties

👍 Deel deze video als je vindt dat het debat open moet blijven

De redactie bestaat uit: Marco van Duijn, advocaat bij Utopie advocaten in Den Haag. Marco heeft een brede interesse en studeerde naast rechtswetenschappen cultuurwetenschappen. Recht voor Allen is altijd op zoek naar nieuwe teamleden voor zowel de redactie als de techniek. Schroom niet om daarvoor contact met ons op te nemen. Disclaimer: Recht voor Allen hanteert geen ‘fractiediscipline’. Geuite meningen zijn altijd persoonlijke meningen. Wij berichten vanuit een ondogmatisch, vrijzinnig en antikapitalistisch perspectief. http://www.rechtvoorallen.nl

Welkom bij Recht voor Allen, jouw bron voor nieuws en commentaar over recht, politiek en idealen.

Wat gebeurt er met een politicus die zich jarenlang midden in het hart van links bevond, maar weigert zich te onderwerpen aan nieuwe dogma’s? Wat blijft er over van linkse politiek wanneer morele zuiverheid belangrijker wordt dan politieke effectiviteit? En waarom lijkt het openlijke verzet tegen oorlog, militarisering en geopolitieke escalatie vandaag vooral van de flanken te komen? In deze aflevering ga ik in gesprek met Harry van Bommel. Negentien jaar lang was hij Kamerlid voor de SP, actief op dossiers als buitenlandse politiek, Europa en oorlog en vrede. Een herkenbare stem aan de linkerzijde, maar ook iemand die zich steeds minder laat vangen in vaste kampen en veilige etiketten. We spreken over principiële politiek en strategische keuzes. Over het verschijnen in media die door velen als ‘nieuwrechts’ worden weggezet. Over samenwerking met politieke tegenpolen, en de vraag of links daar uiteindelijk sterker of juist zwakker van is geworden. We kijken terug op de campagnes tegen de Europese Grondwet en het associatieverdrag met Oekraïne, en leggen die naast de oorlog van vandaag. Ook migratie komt aan bod: een thema waar links zichtbaar mee worstelt, gevangen tussen morele taal en de dagelijkse realiteit van wonen, werk en sociale cohesie. En we staan stil bij een ongemakkelijke vraag: heeft links zichzelf politiek vleugellam gemaakt uit angst voor verkeerde bondgenoten? Dit gesprek gaat niet over eenvoudige antwoorden of comfortabele zekerheden. Het gaat over twijfel, over keuzes, en over wat politieke moed betekent in een tijd van oorlog, polarisatie en afbrokkelende vanzelfsprekendheden. Blijf kijken. Dit is een gesprek dat niet vaak meer zo wordt gevoerd.

Recht voor Allen, Jouw bron voor nieuws en commentaar over recht, politiek en idealen.

De Europese Unie houdt een lijst bij van journalisten, activisten en analisten die kritisch zijn over de EU-oorlogskoers rond Oekraïne. Officieel heet dit geen censuur en geen straf, maar de gevolgen zijn ingrijpend: reisverboden, bevroren tegoeden en maatschappelijke uitsluiting — zonder rechter en zonder strafproces. In deze podcast bespreek ik het nieuwe EU-sanctiekader (Verordening (EU) 2024/2642) en leg ik uit waarom dit geen incident is, maar onderdeel van een bredere verschuiving richting narratiefcontrole, crisismaatregelen en uitzonderingsbevoegdheden. Ik ga in op concrete voorbeelden, de rol van media, het zwijgen van de systeemmedia en de vraag wat dit betekent voor democratie, rechtsstaat en vrijheid van meningsuiting in Europa.

Wie bepaalt nog wat gezegd mag worden?

En wie is de volgende?