برنامه جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱

سلام من کامبیز حسینی هستم و فکر می‌کنم گاهی در این برنامه در ورطه تکرار مکررات قرار می‌گیرم چون غیر از اتفاقات نادر هفتگی و سالیانه چیزهایی هست بر روی زمین ایران‌زمین که همین جوری یک هفته در میان، یه سال در میان و گاهی یک روز در میان می‌آیند و می‌روند و من با خودم در حال پیاده روی هستم که…

میگم: اینو من همین چند ماه پیش جراحی نکردم؟
میگه: چرا کردی

میگم: پس باز دوباره برنامه رو با همون سوژه شروع کنیم؟
میگه: مشکل همینه دیگه

میگم: چی بوده؟‌
میگه: حرف زدیم فقط

میگم: خوب همینه دیگه
میگه: چی همینه؟‌

میگم: ما حرف می‌زنیم دیگه! رادیو هستیما
میگه: منظورم اینه که یه سری چیزها باید در یک روند زمانی و یک پروسه تاریخی تغییر پیدا می‌کنه. شما می‌تونی چراغ قوه دستت بگیری بندازی روش، همین

میگم: همین؟
میگه: آره دیگه! هر کسی یه کاری میکنه شما مسئول چراغ قوه‌ای

… و من چراغ قوه را باطری انداخته، روشن می‌کنم و این هفته می‌اندازم روی افغان‌های پناهنده به ایران

داخل پرانتز این رو هم بگم که (من) به زودی سرویس ارائه دهنده پادکست رو عوض می‌کنم تا برای شنونده‌های داخل ایران فیلتر نباشه

برنامه جمعه ۱۹ فروردین ۱۴۰۱

اشتباه آمده‌اید
برگردید!
صور اسرافیل ندمیده،
جهنم‌تان را برپا کرده‌اید.
تمنا داریم برگردید

پلک می‌زنید و غبار مژه‌هایتان
دل‌مان را تاریک می‌کند.
چه نصیب می‌برید
از این همه اندوه که نصیب‌مان می‌کنید؟

تمنا داریم
که به غارهایتان برگردید
به همزیستی با ماموت‌ها
و کشتی ارواح در میهمانی شبانه‌شان!

تمنا داریم که به جنگل و استخوان‌ها برگردید
و به عکس‌های یاد گاری‌تان با شب‌پره‌ها
خیره باشید!

بمب اتم
بازیچه بچه‌ها نیست.
با اسب‌های بنزینی‌تان
با قاطرهای برقی تسلا
برگردید
و هرازچندگاهی
بیایید از دور
روشنایی شهر را ببینید
که چگونه بی‌حضور شما
چون پلنگی آرام
خواب رفته است.

اشتباه آمده‌اید
برگردید!
پیش از آن‌که
در آتش شهرهایمان
خاکستر شوید.

شمس لنگرودی

برنامه جمعه ۱۲ فروردین ۱۴۰۱

سلام من کامبیز حسینی هستم و فکر می‌کنم ما داریم سال رو یه جور عجیبی شروع می‌کنیم و اصلاً آیا توجه کرده‌اید که دیگه یه جوری شده که هیچی عجیب نیست؟‌ یعنی یک زمانی بود که ما تعجب می‌کردیم و می‌گفتیم «نه بابا»، ولی الان فقط نگاه می‌کنیم و می گیم «آهان!‌»

برنامه این هفته ما درباره این «آهان»های این هفته است و اینکه چگونه می‌شود که این گونه می‌شود و یا بهتر بگم چگونه می‌شود که اینگونه شد

این اولین برنامه ما در سال جاری است و من باید یه ذره خودمو جمع کنم و فکرام رو بریزم رو هم ببینم این سالی که از بهارش پیداست قراره چگونه سالی بشه

زندگی بالا پایین داره ولی خوب ما حواس‌مون هست از اون بالا پایین نیفتیم و چگونه از اون پایین بریم بالا دوباره

شما چطور؟‌

برنامه جمعه ۵ فروردین ۱۴۰۱

چی شده؟
چی شده؟‌
چیزی شده؟‌
سال عوض شده

روزهای عید و ایناست! زمان نگاه به سالی است که گذشت
چرا شما به سالی که در پیش است نگاه نمی‌کنی و برگشتی به عقب نگاه می‌کنی؟

تأمل
چی شده؟‌
جهت تأمل در امور و اینکه چه گذشته و چه اشتباهاتی کرده که کمتر بکنه.
تو چه جوری چیز یاد می‌گیری؟‌
من؟
شما

من یه سری دانشگاه اینا رفتم ول کردم! افتادم به آزمون و خطا
توضیح میدی برای بچه‌های توی خونه لطفا؟

اگه به من می‌گفتی «این راه که میری چاله چوله داره من رفتم نکن» سری تکان می‌دادم که مد نظر قرار می‌دم، ولی تا خودم نمی‌رفتم همون راه رو چاله و چوله نمی‌دیدم و سرم به سنگ نمی‌خورد، یاد نمی‌گرفتم

تأمل
تأمل

تأمل در سالی که گذشت

برنامه جمعه ۲۰ اسفند ۱۴۰۰

سلام من کامبیز حسینی هستم و فکر می کنم به دلایلی که شاید فقط برای خودم خیلی مهم بود در برنامه‌هایم خیلی کم در مورد وضعیت هنری در ایران و هنرمندان ایرانی ساکن ایران حرف زدم

خب در این برنامه خیلی کوتاه در حد و اندازه‌های برنامه می‌خواهم که نظرم رو درباره اتفاقاتی که در هفته اخیر خصوصاً حواشی پیرامون کارگردان صاحب سبک ایرانی آقای داریوش مهرجویی حرف بزنم

البته وقتی می‌گم هنر ایران منظورم تئاتر و سینما و همین جنگولک‌بازی‌های است که من تو رسانه در میارم و بقیه دوستان به خودشون نگیرند و بگذارند ما در مورد چیزهایی که نمی‌دانیم حرف نزنیم والا آخر همون داستان که شما خودت در جریانی

برنامه جمعه ۱۳ اسفند ۱۴۰۰

سلام من کامبیز حسینی هستم و از جنگ به هر نوعی و روشی متنفرم. کلا اینجوریم که اگه باید بجنگم و نابود کنم و انتقام بگیرم ترجیح میدم بلاک کنم و اعصاب خودم رو خرد نکنم

از قلدری و قلدر معابی و سوءاستفاده از بازو و شهرت و بمب اتم هم بدم میاد، ولی مسئولیت جنگ رو بر دوش شروع‌کننده‌ش می‌دونم نه اونی که از خودش دفاع می‌کنه

شما رو نمی‌دونم ولی ما بچه‌های جنگیم. شما اگر همسن و سال من و یا مقدار مسن‌تر هستید در جریان هستید که جنگ برای ما چه فاجعه‌ای بوده و چه تأثیر وحشتناکی روی زندگی ما گذاشته. برای خیلی‌ها کمتر و برای بعضی‌ها بیشتر

تکلیف من با جنگ مشخصه و همیشه در هر وضعیتی که بودم تلاش کردم ضد جنگ باشم. شاید اگر ما عوارض جنگ نمی‌دیدیم، من این قدر قضیه رو شخصی نمی‌کردم، ولی کشت و کشتار برای مقاصد سیاسی برای من و نسل من شخصی شده

روسیه به اوکراین حمله کرده و خواب رو از سر جهانیان برداشته، حالا نه اینکه ما دوروبرمون جنگ کم داشتیم و خواب داشتیم، ولی ادعاهای پوتین و این حرکت نظامی برای تصرف اوکراین بدون هیچ توجیهی بالانس دنیا رو به هم ریخته

من اول می‌خوام نظر خودم رو در این مورد بگم بعد می‌پردازم به نظر شما و خامنه‌ای

برنامه جمعه ۶ اسفند ۱۴۰۰

برنامه این هفته بسیار ساده و مبرهن است و هیچ گونه پیچیدگی‌ دراماتیکی‌ ندارد

صد بار شروع به نوشتن برنامه کردم ولی پاک کردم چرا که وسط تهیه این برنامه «ولادیمیر پوتین» راست راست به اوکراین حمله کرد و شما اگر من را می‌شناسید می‌دانید که با خبر جنگ کهیر می‌زنم و خبر جنگی که پوتین یک طرفش باشد، سیستم اعصاب مرکزی مرا به واکنش وا می‌دارد

من تازه یک «هدست وی آر» خریده بودم و داشتم بالا پایین می‌کردم ببینم در دنیای «متاورس» چه خبر است که ناگهان پوتین حمله کرد به اوکراین و همگی به سلامتی دوباره برگشتیم به دوران تزار روسیه! زمانی که همه یکشنبه‌ها خونین بود و مردم با «کفتر» به هم پیام می‌دادند

با همه این حرف‌ها اما برنامه این هفته ما درباره پوتین و اوکراین و کفتر و تزار و «وی آر» نیست، بلکه گزارش یک آدم‌ربایی دیگر توسط جمهوری اسلامی است

من این هفته می‌خواهم راجع به حسین رونقی حرف بزنم؛ ربوده شدن حسین رونقی ملکی

برنامه جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰

سلام من کامبیز حسینی هستم و همین نیم ساعت پیش -گلاب به روتون- وقتی می‌خواستم لیمو رو از وسط با چاقوی سبزی که تازه خریده بودم، نصف کنم انگشتم رو جوری بریدم که یه جایی در اون میانه خوف و رجا استخوان هم دیدم

فواره خون

چرا من هیچ وقت چسب زخم و اینا ندارم توی خونه؟

داشتم داد و بیداد و آخ و اوخ می‌کردم که همسایه‌ها رسیدند و باند پیچی کردند و الان دارم با یک دست اینارو که می‌بینید تایپ می‌کنم

همسایه که اومد باندپیچی کرد، طبیعتاً من رو شرمنده کرد و من هی تشکر تشکر تشکر که گفت «درستش همین بود که بیام» و رفت

من موندم و یک دست و یک کیبورد و یک جمله! «درستش این بود که بیام»

با خودم گفتم از کی «من» تصمیم گرفتم اون کاری که درسته رو بکنم؟

آیا اصلاً هیچ وقت همچین تصمیمی گرفتم؟

آیا در زندگی، اون کاری که درسته رو می‌کنم یا اون کاری که به نفع منه و توش برام سود داره و لزوماً درست نیست؟

اگه بخوای صادقانه جواب بدی چی میگی به خودت؟ ها؟