Henri Duerloo, voor de mensen in Essen bekend als het Kieken, was geen gewone smokkelaar. Waar anderen vooral aan zichzelf dachten, koos hij bewust voor een gevaarlijker pad. Hij kende de risico's, hij had ze van dichtbij zien gebeuren. En toch stopte hij niet.

In de tweede aflevering van dit tweeluik over smokkel aan de Belgisch-Nederlandse grens tijdens de Eerste Wereldoorlog reconstrueren Thomas en Kristof het verhaal van een jonge Essenaar die op gevaar van eigen leven handelde — en de prijs daarvoor betaalde.

Zolang er een grens is, zijn er smokkelaars. In de eerste aflevering van dit tweeluik duiken Thomas en Kristof in de wereld van de smokkel aan de Belgisch-Nederlandse grens tijdens de Eerste Wereldoorlog. Dodendraad, Duitse bezetting, en een grenspaal met een naam die je niet snel vergeet. Dit is het verhaal van hoe gewone mensen overleven in buitengewone tijden. En van een beruchte smokkelaar wiens lot bezegeld werd bij de strontpaal.

Hij groeide op in bittere armoede op het Heike, een gehucht aan de rand van Rucphen. Zijn moeder vocht met bezems en manden om de kinderen te voeden. Jan Catoen koos een andere weg, maar niet de rechte.

Wat begon als een brutale overval op een verlaten boerderij in de verdronken polders van West-Brabant, groeide uit tot jaren van nachtelijke terreur over de Zeeuwse eilanden. De bende van de Voetenbranders hield een hele streek in angst. Tot een boer terugvocht. Tot een jochie van twintig zijn aandeel in de buit probeerde te verkopen aan de verkeerde zilversmid. Tot het getij keerde.

In aflevering 13 volgen Thomas en Kristof het spoor van Jan Catoen: van het Heike naar het wad van Zuid-Beveland, langs rooftochten, valse namen en een procesdossier dat tot op vandaag bewaard is gebleven.