“Tıpkı barfiksde büyük dönüşü yapmaya çalışan jimnastikçi gibi her çocuk, er ya da geç kendi payına düşecek kaderi belirleyen talih çarkını kendisi için çevirir. Çünkü yalnız on beşindeyken bildiğimiz ya da yaptığımız şey sonradan bizi cezbedecektir. Dolayısıyla hiçbir zaman telafi edemeyeceğimiz bir şey vardır: On beşimizdeyken evden kaçmamış olmak. Sonradan anlarız: Sokakta geçirilen kırk sekiz saat, tıpkı alkalik çözeltide olduğu gibi, mutluluğun kristalini yaratır.” Walter Benjamin, Son Bakışta Aşk.

Bugün Nurdan Gürbilek ile birlikteyiz, “İkinci Hayat” okuyoruz.

https://open.spotify.com/track/3N9gbkN4QZp0TUlYAVRGJ6?si=97a0bcc5088a4b8a

https://open.spotify.com/show/2f2o70AGJgmUV5wcZ8tTYT?si=5d4646f3fb914b2e

Belirsiz bir yer ve zamanda geçen “Cellat Fuchs Kent Halkına Nasıl Karıştı”, toplumdan dışlanmış olmanın, iktidar odaklarının çaresiz maşası olmanın, bazen bunun bir kadere dönüşümesinin hikayesi: “Kimse selamını almıyordu. Alışırlar. Bir adamın artık öldürmemesine alışmak belki öldürmesine alışmaktan daha zor. Belediyenin merdivenlerinden çıktı. Günaydın bay kapıcı. Günaydın bay odacı. Bütün günaydınları merdivenlerin, hollerin gri boyası üstünde yapıştı kaldı. Kirle karışık. Odacı duvarların kirini siliyordu bezle. Fuchs’un günaydınlarını da sildi. Kirli bezi kovaya sıktı. Günaydınlar boğuldu kovada.”

“Devriyeler yoktu görünürde, duvarlar tertemizdi, cebinden tebeşirini çıkarttığında, kedinin biri bir kapı eşiğinden kuşkuyla süzdü seni ve sen, onun çizimini bırakıp gittiği boş alandaki tahtaları yeşil bir çığlıkla, tanışlığın ve sevginin kızıl aleviyle doldurdun, çevresine de senin ağzın, onun ağzı, umudun ağzı anlamında bir değirmi çizdin.”